ınferno 12

İnferno 11

Uçurumun kenarında parçalanmış kayaların arasındaydık, derinlerden ağır bir koku geliyordu. Öyle ki kendimizi bir mezarın ardına attık. Mezarın üzerinde, “Doğru yoldan Photius tarafından ayrılmaya ikna edilen Papa Anastaius” yazıyordu.

Virgil, “Yola devam etmeden önce bu kötü kokuya alışmak için burada biraz mola verelim” deyince

“Vaktimizi nasıl değerlendirebiliriz beklerken?” diye sordum.

“Aklımda bir şey var anlatayım; Aşağıda üç küçük halka var, yukarıda gördüklerimiz gibi, onlar da lanetlenmiş ruhlarla dolu. Şimdi orada kimler olduğunu anlatayım sana; ya şiddet, ya da sahtekarlık nedeniyle buradalar

Sahtekarlık sadece insana özgüdür, bu yüzden Tanrıya daha çok üzüntü verir Onun için daha diptedir sahtekârlar. İlk göreceğimiz halka şiddet halkasıdır O da kendi içinde üçe ayrılır; Tanrıya karşı, kendine karşı ve komşuna karşı şiddet; Zorbalık. Mesela komşuyu öldürme veya yaralama, Mala zarar verme, Yakma, yıkma, kundaklama, zorla parasını alma, hırsızlık; Katiller, zorbalar, haydutlar... Her şekilde kuvveti kötüye kullananlar, Yağmacılar, hepsi bu halkadadır ama farklı farklı cezalandırılırlar. Kendini öldürenler, kendi malına zarar verenler de bir sonraki halkadadırlar.

Af dilemeleri bir işe yaramaz.

Böylelerini görmüşsündür, kendi dünyanda,

Malını mülkünü kumarda yiyenleri;

Eğleneyim, derken batağa batanları;

Tanrıya karşı suç işleyenler, küfredenler,

İnanmış gibi görünüp de, kendi kendilerine kaldıklarında inkar edenler

Doğaya zarar verenler, yakanlar yok edenler;

Bundan sonraki halka, Sodom ve Cahor halkını barındırır.

Küfreder, içinden Tanrıya isyan eder...

Bunlardan sonra sahtekârlar gelir

Bilinçli işlenen,

Önceden tasarlanan, planlanan suçlardır bunlar.

Kendisine inananı kandıranların

Vicdanları delinecektir

En fenası budur!

Doğamız bizi birbirimize bağlar.

Daha aşağıda iki yüzlüler, yağcılar, büyücüler

Sahte mal üretenler, hırsızlar ve kilise malını kutsal değerleri para karşılığı satanlar yer alır.

Pezevenkler, kötü siyasetçiler hepsi bir aradadır

Ama güveni kötüye kullananlar,

Kendisini sevene ihanet edenler en diptedir

Evrenin en uzak köşesinde, Cehennemin taa dibinde...

Hainler sonsuza kadar yanacaktır.”

“Hocam mantık yürütme biçiminizden çok iyi anladım, ne demek istediğinizi,

Ama daha evvel gördüklerimiz;

Bataklıktakiler (öfkeliler),

Rüzgâra kapılanlar (şehvet kurbanları),

Yağmurun altında kalanlar (oburlar)

Onlar neden Dis şehrinin dışında kaldılar?

Tanrı onları cezalandırmak istediyse niye buraya almadı?”

“Farklı düşünüyorsun” dedi “Aristo ’nun ahlak kitabını hatırla! Çok iyi bildiğin.

Tanrının sevmediği üç şey; nefse hâkim olamamak, kötülük ve deli şiddet sayılmıştır orada

Nefse hâkim olamamak nasıl daha az cezalandırılır?

Onların kimler olduğunu düşünürsen anlarsın

Neden buradakilerden uzak tutulduklarını.

Neden buradakilerden daha az cezalandırıldıklarını da anlarsın.”

“Güneş yine aydınlattın, bulutları dağıttın; Bilmek kadar şüphe de güzel. Şimdi tefeciliği anlatır mısın?”

“Filozoflar bilerler ki; doğa Tanrının sanatını ve aklını taklit eder. Aristo Fiziğini dikkatle okuduysan bunu bilirsin.

En başlarda anlatılmıştır. İnsanın sanatı doğayı taklit etmektir. Çocuğun öğretmenini takip etmesi gibi.

İnsanın meslek ve sanatı sanki Tanrının torunu gibi düşünülebilir. İncil de Genesis /Yaratılış bölümünü hatırla! İnsanın helal kazanç elde etmesini ister. Tefecinin metodu bu değildir; O üreterek kazanmaz.

Gün doğumuna iki saat kaldı; Balık burcu ile Büyük Ayı göründü gökte. Yolumuza devam edelim...”

Yorum

Bu bölümde Virgil, Dante’ye Cehennem’in topografyasını açıklar. Bir önceki bölümde gördüğümüz Floransa’daki kargaşadan sonra Cehennem’deki düzenin anlatılması manidardır

Cehennem deki günah kategorileri 7 vices- 7 zaaf veya 7 büyük günaha göre yapılır ve Aristo’nun Nicomachean Ethics kitabından esinlenerek düzenlenmiştir

Aristo altın orandan bahseder. Örneğin ne çok cimri ne de çok savurgan olmayın der.

Bunun gibi öfkede aşırıya kaçmamak ama gerektiğinde de hakkı savunmak gerekir.

Burada birkaç kelime üzerinde duralım

Misura x Dismisura

Ölçü ve ölçüsüzlük yani orta yoldan ayrılmanın karşılığı olarak ölçüsüzlük. Haddi aşmak.

Dilimizdeki terzi mezurası da Italyanca’dan gelmekte.

 İtalyanca akıl kelimesi olan mente’de measura ile bağlantılı. İngilizcedeki mental capacity veya mind kelimeleri de mente den geliyor.

“Akıl var, izan var” derler. “Halep oradaysa, arşın burada” derler. Akıl yürütmede ölçünün önemine vurgu yapılır. Mantıklı düşünmekte ölçüyle oluyor.

Continence x İncontinence

Continence kendine hakim olabilme, mesela manastırdaki papazların cinsellikten uzak durması vs. Küfretmemek öfkeye hakim olmak.

İncontinence kendini tutamama, nefse hakim olamamak.

İncontinenza diyor buna Dante, bu da gene Aristo felsefesinden bir terim.

Günümüzde tıb dilinde idrar tutamama rahatsızlığına da incontinence deniyor.

Cehennem de 9 çukur var. 3x3=9

Her bölüm kendi içinde üç çukurdan oluşuyor.

İlk bölümde incontinenza’ yı gördük.  Zina yapanlar, öfkesine hâkim olamayanlar ve oburlar,

Diğer kısımlarda şiddet suçlarını göreceğiz- Aslan suçları Centaurlar harpiler mitolojideki yarı insan, yarı hayvan yaratıklar.

En son olarak da Sahtekarlık- ıhanet – bölücülük- fitne çıkarma. Sahtekarlık sadece insana ait bir özellik ve Tanrının en sevmediği günah çeşidi olarak tanımlanıyor.

“la tua Etica” (your Ethics)  “la tua Fisica” (your Physics  Senin etiğin, senin Fiziğin diğerek Aristo’nun öğretilerini hatırlatırken aynı zamanda Dante’nin  bu öğretilere ne kadar bağlı olduğu vurgulanıyor.

İncil’deki Genesis- Yaratılış bölümünden de bahsediliyor.

Inferno 12 Tiranlar

Dağlık geçit vermez arazideydik.

Öyle bir yıkılmışlık vardı ki; hiç kimse görmese daha iyiydi.

Deprem sonrası Verona ve Trent şehirleri arasındaki

Adige ırmağının kıyılarına benziyordu.

Ya bir deprem, ya fay hattının kırılması

Sonucu dağ ikiye yarılmış, kayalar yuvarlanmıştı

Yukarıdan aşağıya doğru inmek pek güçtü

Girit adası Canavarı oradaydı, hani boğayla beraber olan kraliçenin çocuğu

 Bizi görünce kendi etini kemirdi hırsından, öfkesi burnundaydı.

Üstadım alay etti onunla;

Ne oldu Atina Dükü’nü mü gördün?

Defol git, bu yanımdakini senin kardeşin göndermedi buraya,

 Senin nasıl cezalandırıldığını görmek için kendi iradesiyle geldi

Minatour bıçağın altında can havliyle zincirlerini kıran

 Son nefesini verirken kendisini sağa sola atan bir boğa gibiydi.

Akıllı rehberim “bunun öfkesi gözünü kör etmişken hemen koş geçitten kendini karşıya at” dedi

Ben kayaların üzerinden atlarken, taşlar, ağırlığımla hareket ediyor; yuvarlanıyorlardı.

Düşüncelere dalmış olarak ilerliyordum

Rehberim “buranın nasıl bu hale geldiğini merak ediyorsundur” dedi

“Zebaniyi gördün yukarıda.

Ben buraya ilk geldiğimde, daha bu dağ yuvarlanıp aşağıya inmemişti;

Hazreti Isa buraya gelip, bazılarını Cehennemden kurtardığında

İlahi aşkla yer gök inledi!

Etrafa huzur yayıldı ama madde dünyası kaosa sürüklendi.

O zaman Cehennemde dağlar devrildi, kayalar yarıldı;

Şimdi gözlerini vadiye çevir,

Kan kaynamakta dibinde.

Başkasının canına kıyanlar o kanın içinde boğulmakta.

Kör, cahil, kendini beğenmiş, zaten kısa olan hayatı yarıda kesmiş olan kim varsa burada

Rehberimin söylediği gibi, Irmağın dibine baktım.

Bir gurup Centaur, ırmak kıyısıyla uçurumun arasında dört nala,

Ellerinde okları av peşinde koşuyorlardı.

Aynen dünyadaki gibiydi halleri.

Aşağı doğru inmekte olduğumuzu görünce,

Üç tanesi durdu; oklarını bize doğrultup, sordular:

“Karanlıktan niye aşağıya iniyorsunuz?

Kim yolladı sizi?

Olduğunuz yerde, kıpırdamadan cevap verin.

Yoksa çekerim yayı!”

“Yanında duran Chiron’la konuşacağız biz.

Öfkeniz dünyadayken de en kötü kaderiniz olmuştu sizin.” diyerek, bana döndü rehberim;

“Oradaki Dejanira’ya saldırdığı için ormanda öldürülen Nessus,

Ölürken kanıyla kendi intikamını aldı

Ortada olan yere bakan koca Chiron ’dur; Achille’ e yaralandığına yardım eden.

Diğeri Pholus; hepsinden azgın.

Bu ırmak boyunca, binlercesi koşar; bekçilik yapar.

 Kafasını kaldırana oku yapıştırırlar.”

Yanlarına yaklaştık;

Bir yandan okun sapıyla, sakalını kenara atarak Chiron okunu çekti.

Sakalı çekilince geriye, koca dudakları göründü:

“Gördünüz mü?” dedi öbürlerine,

“Arkadaki yürüdükçe taşlar hareket ediyor.

Bu ölü değil galiba.”

Canavarın yanına varmış olan rehberim;

“Doğru” dedi, “bu adam ölü değildir

Kader onu buraya getirdi bende rehberlik yapıyorum.

Merakından gelmedi.

Halleluja’ nın söylendiği yerden izin verildi ona.

Çapulcu değiliz ne ben ne de o.

Cürüm de işlemiyoruz.

Şimdi O yukarıdaki Büyük Güç adına bir yardımcı ver.

Adamların bizi buradan geçirsin.

Biz de takip edelim.

Irmağı geçeceğimiz zaman, bu yaşayan adamı sırtında taşısın.

Çünkü o ruh değildir uçarak geçemez.”

Chiron sağına döndü, Nessus’ a, “onlarla git; rehberlik et,

Onların geçişine itiraz eden olursa, icabına bak” dedi

Nessun’ un peşinde, kan ırmağının içinden gelen çığlıklar arasında yola düzüldük.

Kimisi gözüne kadar kana batmıştı.

Centaur, “bunlar yağmacı kan dökücü krallardır,

Azgınlıklarının yırtıcılıklarının cezasını çekmekteler

“İşte Büyük İskender; işte Sicilya’yı kana bulayan Dionysius.

Kara kaşlı olan Azzolino,

Sarışın Opizza da Esti

Gözünün nurunu söndüren üvey oğlu olmuştu.”

Rehberime döndüm, ama o elini kaldırdı;

“Bırak O anlatsın, burada öğretmen O” dedi

Biraz sonra Centaur, bir gurup ruhun yanında durdu;

Hepsi boğazlarına kadar kanın içindeydiler; birini işaret etti:

“Bu Guy de Montfort, kilisede öldürdüğü adamın kalbi Londra’ ya gönderilmişti

Hala, Thames kıyısında saygı görmekte o kalp.”

O sırada bazılarının kalkıp, kendilerini göğüslerine kadar göstermelerine müsaade edildi.

Bir kısmı tanıdıktı.

Giderek ırmaktaki kan seviyesi azaldı; sığ bir yere geldiğimizde karşı kıyıya geçebildik.

Buradan aşağısı Cehennemin dibine gidiyordu.

“Burası sığ ama ilerde gene derin yerler var.

Onu bilin, bu ırmak Cehennem boyunca akmakta,

 Bu kaynar kanın içinde pişmekte olan daha çok Tiranlar var.

Sextus, Pyrrus ve Tanrının kırbacı Atilla...

Katillerin, uğursuzların, yol kesenlerin yanında...”

Bunları söyledikten sonra döndü ırmağı geçti, gitti.

Ağaçlar

Inferno 13

Nessus daha karşı kıyıya varmamıştı ki; kendimizi yol iz olmayan bir ormanda bulduk.

Sık ağaçlık orman, Cehennem’in kırık tabanından yukarı, kıvrılarak çıkıyordu.

Yapraklar, yeşil değil, karaydı;

Dalları birbirine dolanmış, sağlıksızdı.

Meyvesi zehirdi...

Toskana’daki ormanlardan daha çetrefildi.

Ustamın eserinde, Aeneas’ ı kovan ve kötü kehanette bulunan cadılar buradaydı.

 Kanatları geniş, ayakları pençe, koca göbekleri tüylerle kaplı ama boynu, yüzü kadın şeklinde;

Ağaçların üzerine tünemiş, karga gibi ötmekteydiler.

Ustam, “ikinci halkadayız” dedi.

“Kavrulmuş kuma varıncaya kadar, ağaçların arasından yürüyeceğiz.”

Burada çok değişik şeyler göreceksin; dikkatli bak!

Öyle ki; bana olan güvenin sarsılabilir, gördüklerin karşısında.”

Korkunç çığlıklar duyuyordum, hemen sesin nereden geldiğini görmek için etrafıma bakındım;

Ama kimseyi göremedim

Çığlıklar karşısında şaşkınlıkla olduğum yerde kalakaldım.

Herhalde ustam, ruhların dalların arasına saklandığını düşündüğümü sandı;

 “o dallardan birini kır o zaman anlarsın” dedi

Şaşırmıştım, tereddüt ederek bir dala uzandım, yavaşça kırdım.

Ağaçtan bir ses geldi:

“Niye kırıyorsun beni?”

İçinden kara kan aktı yaranın etrafını sardı;

Ağaç yine feryat etti;

“Niye kırıyorsun beni

Sende hiç acıma yok mu?

Biz de insandık bir zamanlar, şimdi çalı çırpı olduk.

Belki bunu bilsen, daha merhametli olurdun bize karşı!”

Dünyadaki ağaçların rüzgârda hışırdaması gibi, bu dallardan da sözler geliyordu.

Hem de kan akıyordu boşanırcasına.

Korkup dalı yere attım, hareket edemiyordum

Yarı döndüm Ustama.

“Yaralanmış ruh, eğer Dante, sözlerime inanacak olsaydı sana dokunmazdık,

Şair elini kaldırmazdı sana.

Ama o’nu inandırabilmek için, dalını kırmasını söyledim.

Doğrunun anlaşılabilmesi için.

Üzüldüm bu duruma şimdi.

Bize ismini söyler misin, hikayeni anlatır mısın?

Bu ruh dünyaya geri dönünce senin şöhretini tazelesin.”

“Bu sözler bana çok iyi geldi; çok uzun demezseniz anlatayım hikayemi.

Federico’ nun kalbinin iki anahtarı da benim elimdeydi.

Hünerle açıp, kapıyordum; istediğim gibi

Bütün sırlarına hakimdim.

Ama kendi şanlı mevkiime o kadar düşkündüm ki; hem uykularımdan oldum hem de hayatımdan.

Kıskançlık denen orospu, gözlerini Sezar’dan ayırmaz.

Sarayda onun hükmü geçer.

Herkesi aleyhime kışkırttı.

Arkamdan konuştular, felaketimi hazırladılar.

Beni Kral’ a karşı kötü gösterdiler.

Mutluluğum hüzne dönüştü.

Haksızca suçlandım.

Ruhum o kızgınlıkla, dünyadaki ezadan kurtulmak için kendine kıydı.

Kendime karşı adaletsizlik ettim.

Bu ağacın yeni salınan köklerine ant olsun ki;

Efendime, İmparator’a asla ihanet etmedim.

O şanına layık bir imparatordu.

Eğer dünyaya dönerseniz benden bahsedin,

Kıskananlardan intikamımı alın.”

Şair ayağa kalktı bana döndü;

“Artık sustu, şimdi ona hayatını ve gördüğü eziyeti sorabilirsin.” Dedi.

“Ona soracağım soruların bana yararı olacağını düşünebilirsin, ama boğazımda düğümleniyor sözler soramıyorum.” dedim.

O zaman ustam sordu:

“Sözlerinden çok etkilendi bu adam,

 Ey tutsak olmuş ruh, anlat bize; nasıl bu ağacın içine hapsoldun?

Buradan kurtulmanın bir yolu var mıdır?”

Ağaç kuvvetlice üfledi, O rüzgâr, söz oldu;

“Kendi canına kıyanın ruhu bedeninden ayrıldığında cezalandırılmak için, gelir buraya;

Minos onu yedinci çukura yollar.

Ağaçların arasına düşer.

Artık kader nereye savurursa, orada kök salar

Oradan filizlenir, büyür, genişler, ağaç olur.

Harpiler gelir yapraklarını yemeğe, ona eza vermeye başlar.

Aynı zamanda acının çıkış noktası olur o yaralar.

Hesap günü geldiğinde, biz de toplanma yerine gideriz.

Herkese bedeni geri verilir.

Biz de alırız bedenimizi ama üzerimize giyemeyiz.
Haksızlık olur,

Çünkü bize verilene kıymışız...

 O bedeni alır, buraya sürükleriz

Ağaca asarız, sonsuza kadar bu dallardan sallanır,

Dikenler batar.”

Ağacın dibinde biraz bekledik ama ruh daha fazla konuşmadı.

O sırada bir gürültü koptu ormanda.

Sanki bir vahşi hayvan sürüsü,

Dalları kırarak, uluyarak, delicesine bir yarış içinde geliyordu.

Solumuzdan kırılmadık dal bırakmadan, yaklaştılar.

Liderleri “Gel bakalım ölüm!” diye bağırdı.

Diğeri kendisini geçene kızarak,

“Eskiden bacakların o kadar kuvvetli değildi, Lano” dedi.

Nefessiz kalarak, kendisini dalların arasına sakladı.

Yapraklarla üzerini örttü.

Arkasında çakal sürüsü yetişti;

Hepsi birden O’nun üzerine çullandı.

Oracıkta param parça ettiler.

Her bir uzvunu bir tarafa yaydılar.
Ustam elimden tutup, beni oradan uzaklaştırdı.

Ağaçtan bir feryat yükseldi:

“Jacoma da Sant’Andrea, benim ardıma saklandın da eline ne geçti?

Benim senin hayatınla ne alakam vardı?”

Ustam ona yakınlaşınca, sordu:

“Sen kimdin, böyle yaralı?” 

Floransalı cevap verdi:
“Bu köpeklerin bizi nasıl yaraladığını görmeye gelen adam,

Yapraklarımı benden aldılar;

O yaprakları topla da yarama sar!

Ben Mars putunu yıkıp, 
Vaftizci Yahya’yı yücelten şehirde doğdum.

Bu hadise üzerine, Savaş Tanrısı intikam almaya yemin etti.

Hala Arno köprüsünde O’nun suretinden bir iz kalmıştır.

O orada olmasa Totilla' nın şehri yıkmasından sonra
vatandaşların çabalarıyla şehir yeniden kurulamazdı.

Benim anlatacak bir hikayem yok.

Astım kendimi...”

Kızgın Kum

İnferno 14

Memleket hasretiyle, yerden çalı çırpı toplayıp

Artık sesi kesilmiş olan ruha verdim.

İkinci halka ile üçüncü halka arasındaki sınırdaydık

Bu vadide yeşillik yoktu,

Vadiyi çevreleyen orman karanlık ormandı.

Bulunduğumuz yer, kızgın çöl kumuyla kaplıydı.

Cato’nun bir zamanlar ayak bastığı yer gibi (Libya)

Bunu okuyanlar, Tanrı’ nın nasıl intikam aldığını anlayıp korkacaklardır.

Önümüzde ağlamakta olan pek çok çıplak vardı

Bunların cezaları derece, dereceydi.

Bazıları sırt üstü yatmış, bazısı yere çökmüş;

Bazısı da durmaksızın hareket halindeydiler.

En geniş gurup dolaşanlardı;

Yerde sırt üstü yatanlar en küçük guruptu, ama bunların dili çözülmüştü.

Nasıl bir cezaya maruz kaldıklarını anlatmak istiyorlardı,

Üzerlerine ateş yağmaktaydı.

Ateş taneleri, rüzgarsız havada Alplere yağan kar taneleri gibiydi.

Büyük Iskender‘in, Hindistanın sıcak yerlerinde gördüğü,

Ordularının üzerine yağan, alev gibiydiler.

Hani yangını söndürmek ve söndüğünden emin olmak için askerlerine

 tepinmelerini emrettiği yer.

Burada alev yağdıkça, kum daha da kızıyor; adeta odun gibi yanıyordu.

Bu durum ruhların ezalarını iki kat arttıyordu.

Elleriyle, kollarıyla, ateşi savmaya çabalıyorlar;

Bu ellerin hareketi hiç durmuyordu.

„Buranın Zebanisi kim?

Bu alevlerin sıcağı onu yumuşatmıyor, kaya gibi duruyor?” diye sordum üstadıma

Canavar cevap verdi O‘ nu sorduğumu anlayınca:

"Dünyada nasılsam, burada da öyleyim" dedi

"Jove kızdığında beni yardıma çağırırdı, iyi Vulcan gel" derdi.

Ustadım canavara  "Ne yaptıysan onunla cezalandırılacaksın,

Kendini beğenmişliğin hiç azalmamış; Cezan öfkene denk olacak." dedi.

Sonra bana döndü:

"Bu adam Thebes'i kuşatan yedi kraldan biriydi;

O yüzden Tanrı‘nın öfkesini çekmiştir.

Bu cezalar ona güzel yakışmış; Göğsünde madalya gibi.

Şimdi beni takip et; Kızgın kuma basmamaya çalış, orman tarafından gidelim."

Kan rengi bir ırmak akmaktaydı orada.

Kıyıları taşlıktı, oradan geçeceğimizi anladım

"Burada hiç görmediğin şeyler göreceksin" dedi Bilge.

Üstüne düşen ateşi söndürüyordu bu ırmak…

"Bir zamanlar Girit‘ te bir kral yaşardı

Onun zamanında dünya altın çağını yaşadı.

Ida Dağı yeşilliklerle ve ırmakla nimetlendirilmişti

Şimdi köhnemiştir.

Rhea oraya oğlunu saklamıştı

Ağladığı zaman adamlarına gürültü yapmalarını emretmişti.

Orada yüzünü Roma‘ ya dönmüş bir yaşlı adam heykeli vardır

Sanki Roma onun aynasıdır.

Başı altından kolları gümüşten

gövdesi pirinçten, bacakları demirden

ayağının biri topraktandır.

Heykelin saf altından başı sağlamdır ama diğer heryeri çatlak içindedir.

Gözyaşları o çatlaklardan akar, yerde birikir toprağa sızar.

Acheron, Styx ve Phlegethon ırmaklarına karışır bu vadiye gelir,

Biraz sonra göreceğimiz gölü oluşturur.

Daire çizerek ilerliyoruz yeni şeyler göreceksin şaşırma."

"Phlegethon ve Lethe ırmakları nerede Ustadım?" diye sordum

"Bu gördüğün kızıl ırmak Phlegethon‘'dur; diğeri yani Lethe Araf sınırındadır.

Tövbekârlar geçer oradan.

Tövbe edip günahlarını bırakırlar, ondan sonra arınacakları yere geçerler.

Burada işimiz bitti. Yakından takip et beni, Alevlerin söndüğü yere gidiyoruz..."

Inferno 15

Brunetto Latini

Irmak kenarındaki yüksek taşlı alanda ilerliyorduk

Bu set bir duvar gibi, bizi üstümüze yağmakta olan alevlerden koruyordu.

Wissant ve Bruge arasında, alçak toprağı denizden koruyan setler gibiydi.

Padua’lılarda, şehirlerini Brent ırmağının taşkınından böyle korurlar.

Mühendis –herkimse - böyle insa etmişti...

Ormandan uzaklaşmıştık.

Arkamı dönüp baksam da; artık seçemezdim ağaçları.

Yanımıza bir gurup ruh yaklaştı, bize doğru baktılar;

Sanki ay ışığında karanlık bir yolda,

karşılaştıkları kişileri tanımaya çalışan kişiler gibiydiler.

Bir terzi iğneyi ipliğe geçirirken, nasıl gözlerini kısıp da bakarsa;

onlar da bize öyle dikkatle bakıyorlardı

içlerinden biri beni eteğimden çekti;

Tanımıştı;

‘Sen misin?’ dedi hayretle.

Bu yanmış yüze dikkatle baktım ben de, birden yüzü hatıramda beliriverdi;

Eğilmiş yürüyordu, ben de eğildim öne doğru: „Ser Brunetto! Siz de mi buradasınız?“

„Oğlum! Arzu edersen, rahatsız etmezsem,

 yanımdakilerden bir müddet ayrılayım, biraz seninle beraber yürüyeyim.“

„Bunu bütün kalbimle arzu ederim.

 İsterseniz buradaki rehberim de arzu ederse bir müddet beraber oturalım?“

„Oğlum, burada kim durursa ateş yağmuru altında yüz sene yatmak zorunda kalır

Onun için devam et yürümeye, ben de seninle geleceğim eteğinin hizasından takip edeceğim

 sonra yine arkadaşlarımın arasına döneceğim.

Hepsi acı içindeler;

Alevlerin arasında kederle yanıyorlar.“

O aşağıdan yürüyordu; ben onun yanına inmeden,

Başım önde düşünceli yola devam ettim.

'Ömrünün sonu gelmeden, buraya seni ne getirdi?

Şans mı, kader mi, kaza mı?

Yanında sana bu karanlık yolda rehberlik eden kim?"

„Yukarıda mutlu hayatta yoldan çıktım, kendimi bir vadide buldum

Olgunluğa erişmeden.

Daha sadece dün -şafak vakti -yanlıştan döndüm.

Bu ruh bana tam o anda göründü; beni selamete çıkaracak,

 bu yoldan geçirerek eve götürecek.“

Yıldızını takip et dünyada bir şey öğrendiysem, senin muhteşem zirveye çıkacağını biliyorum.

Ben de yaşasaydım ve o günleri görebilseydim keşke, seni destekler;

 Allah‘ın sana bahşettiği başarıya şahit olurdum.

Ama o nankör kişiler -Fisesole‘ den gelenler-,

Senin başarına düşmanın olacaklar.

Tatlı meyva, acı ağaçta bitmez.

Eskiler, kıskançlara, kibirlilere, açgözlülere kör der

Onların adetlerini kafandan sil.

Kaderinde yazılı bu;

iki tarafta sana düşman olacak;

Ama zirveye erişemeyecekler.

Fiesole‘ liler bırak bulduklarını domuz gibi yesinler;

Ama güzel bitkiye erişemesinler.

O kötülük şehri inşa edildiğinde, dağlıların arasında bir kaç soylu

Romalı kalmıştı.

“Eğer duam kabul olsaydı sen hala dünyada aramızda olurdun;

Yumuşak, şefkatli bir baba oldun bana;

 ve her an insanın kendisini nasıl ölümsüz yapabileceğini gösterdin;

Her zaman aklımda ve kalbimdesin.

Yaşadığım müddetçe sana müteşekkir olacağım,

 ve hem sözlerim hem de sanatımla bunu göstereceğim

Benimle ilgili kehanetin bana daha önce gösterildi.

Onu yazdım ve gördüğüm zaman Hanım’a(Beatrice’e) göstereceğim

Tabir etmesi için.

Eğer onun bulunduğu yüksek makama erişebilirsem...

Sana bu kadarını söyleyebilirim;

Benim vicdanım rahat

Kaderde ne varsa razıyım

Bakalım felek çarkını döndürsün; görelim...

Benim bu sözlerim üzerine rehberim durakladı;

Bana baktı göz-göze geldik.

"İyi öğrenmişsin"  dedi

Ama ona cevap vermedim bu kızgın kumda yanındakilerin kim olduğunu sormak için

Ser Brunetto ile yola devam ettim;

"Acaba kimdi, asil ailelerden olanlar, kimdi tanınmış olanlar?"

"Bunların bazısını tanımak iyidir dedi

Diğerleri için şimdi bir şey söylemeyelim;

Zamanımız az, bu konuşmayı yapmak için.

Kısaca hepimiz, eğitim almış, kıymetli insanlarız

Yazar- çizer, bilim adamlarıyız.

Hepimizin suçu aynıdır.

Prican orada yorgun üzgün yürümekte

Francesco d’Accorso burada.

Böyle zavallıları özlediysen, görebilirsin.

-Kulların kulunun- sürgün ettiği adam da burada...

Daha çok söylerdim ama kumun üzerinden yeni bir duman yükselmekte;

Yeni günahkârlar gelmekte;

 onlar yetişmeden ben kendi tayfama yetişeyim.

Benim Hazine’mi hatırla, ben onda yaşıyorum

Daha sana bir şey sormayacağım."

Döndü, Verona’daki yeşil bayrağa koşan yarışçılar gibi koşuyordu.

Ama kazananlar gibi değil de kaybedenler gibiydi...

İnferno 16

Floransalı üç asil ruh

Şelalenin sesini duyabiliyorduk;

Bir sonraki halkaya suları dökülüyor,

Arı vızıltısı gibi bir uğultu yapıyordu.

Kendilerini cezalandıran acımasız yağmurdan kaçmakta olan guruptan,

üç ruh ayrılarak bize doğru koşmaya başladılar.

“Durun” diye bağırdılar; “kıyafetleriniz bizim perişan memleketimizden gelmiş olanlara benziyor, durun!”

Ah onların vücutlarında ne yaralar gördüm, kimisi yeni kimisi eski

Ateşin açtığı yaralar, şimdi bile hatırlamak ürpertiyor beni.

Rehberim, bu sesleri duyunca döndü bana baktı, göz göze geldik.

“Söyledikleri gibi yap” dedi,

“Bu ruhlara saygı göstermemiz gerekir”

Durduk, inlemelerine başladılar gene.

Aşağıda bizim hizamıza geldiklerinde bir çember oluşturdular.

Yağlı güreşte birbiri etrafında dolaşan pehlivanların,

 rakiplerini nasıl yakalayacaklarını hesap etmeleri gibi

Birbirlerini tartıyorlardı bakışlarıyla,

Bir yandan da dönüp duruyorlardı.

Boyunları hep sağa dönüyordu, arkalarına bakıyorlardı.

“Buradaki acı hal ve bizim perişan görüntümüz yanıklarımız sizi iğrendirebilir

ama dünyadaki namımızı düşünün ve bize kim olduğunuzu açıklayın.

 Nasıl oluyor da halen canlı olan ayağın Cehennem’in toprağına bu kadar güvenle basabiliyor?

Şu önümde koşmakta olan yaralı ve çıplak ruh, dünyada zannettiğinizden daha önemli bir kimseydi hem onuru, hem derecesi bakımından.

Guido Guerra’ydı ismi Gualdrada’ nın torunu.

Hem devlet adamlığıyla hem de savaştaki başarısıyla nam salmıştı.

Arkamdaki Alcobrandi onun tavsiyelerine uysalardı -şimdi dünya daha iyi bir yer olurdu-.

Ben de Jacopa Rusticuccı’ yım, benim başıma gelenler hep karımın yüzünden.”

Yağan ateşten ürkmesem, onların yanına yüksekten atlardım hemen,

 belki öğretmenim de izin verirdi buna.

Ama ateşte yanmaktan korkarak, onlara hemen koşup sarılma isteğime hâkim oldum.

“İğrenmiyoruz” dedim; Merhamet ediyoruz halinize, bu çektiğiniz acıya.

Üzüntüden dilim tutuldu sizin gibiler için Tanrı tarafından vaat edilen cezaları düşününce.

Ben de sizin memleketlinizim; sizin ününüzü, yaptığınız iyilikleri, yaşadığınız mutlu hayatı duydum.

Rehberimin ve onun hakikatinin sayesinde bu üzücü yerden geçerek,

 tatlı elmaların olduğu yere gideceğim. Ama önce en dibe inmem gerekiyor.”

Inferno Kanto 17

Sahtekârlar

"Sivri kuyruklu Canavar'a dikkat et;

Dağları aşan, kılıçları kıran, duvarları yıkan;

Pis kokusu dünyayı saran, Canavar!"

Rehberim böyle diyerek;

Canavara kıyıya yanaşması için işaret etti.

Sahtekarların kralı geldi; başı ve vücudu kondu kenara,

Uzun kuyruğu hala çukurdaydı,

Yüzüne dürüst bir adam ifadesi takınmıştı

Görünüşü hali tavrı kibardı;

Gövdesi yılana benziyordu.

Ön ayakları tüylü, göğsü sırtı süslü kumaşlarla kaplıydı

Ne bir Türk'ün ne de bir Tatar' ın dokuyamacağı kadar güzel,

 Arachne’ nin işleyemeceği incelikte kumaşlar.

Kıyıya yanaşma şekli,

 sanki kıyıya yarım çekilmiş, gövdesinin bir kısmı suda bir kısmı karada olan kayıklar gibiydi.

Avını yakalamaya hazır aç bir hayvan gibi hareketlenmişti.

Kuyruğu akrep kuyruğu gibi yukarı kıvrıldı.

"Canavar’ın yanına gidelim" dedi Ustam.

Aşağıda ateşten korunmak için kayalıklara yanaşmaya çalışanları gördüm.

"Konuşmak istediklerinle konuş, ama kısa olsun" dedi Virgil.

"Ben de bu Canavar' la anlaşmaya çalışayım.

Bizi sırtına alması için ikna edeyim."

Üzgün ruhların yanına doğru gittim.

Gözleri yaşlı hem kızgın kumları hem de alevleri savmak için elleri kolları sağa sola hareket ediyordu.

Yaz sıcağında atsineklerini kovmaya çalışan, pirelerden böceklerden kurtulmaya çalışan,

 bunalmış hayvanlar gibiydi hareketleri.

Yüzlerine baktım hiç tanıdık yoktu.

Hepsinin boynunda koca bir çanta asılıydı.

Çantaların üzerinde aile armaları vardı.

Gözleri çantalarındaydı.

Çantalardan biri mavi, biri aslanlıydı

 Biri de kırmızı zemin üstüne beyaz bir kaz resmiyle süslenmişti.

Çantasının üzerinde koca bir domuz resmi olan biri bana seslendi:

“Bu acılı çukurda ne işin var senin?

Bırak bizi kendi halimize!

Daha ölmemişsin sen; döndüğünde komşum Vitaliano' ya git

Söyle ona yeri hazır benim yanımda.

Ben bu Floransalıların arasında kalmış bir Padualıyım.

Sabah akşam bağırır dururlar:

‘Üç keçili kesesi olan şövalyeyi gönderin bize’

Diye kulağımı sağır ederler.”

Biraz doğruldu; sığır dili gibi olan dilini çıkardı yalandı.

Ustam beni geç kalmamam konusunda uyarmıştı; onu kızdırmamak için görüşmeyi kısa kestim.

Döndüğümde Canavar’ın sırtına binmişti.

Bana “Korkma bizi çukura götürecek.

Sen öne bin kuyruğu zehirli bunun. Sana değmesin“ dedi

Sıtmaya tutulmuş gibi titredim.

Virgil bana öyle kızgın baktı ki;

 Efendisini kızdırmak istemeyen bir köle gibi, hemen Canavarın omuzlarına tırmandım

"Bana yardım et" diyecektim, sesim çıkmadı boğazımda düğümlendi sözler.

Beni her zaman cesaretlendiren ustam sarıldı bana.

Sonra Geryon' a bağırdı:

"Biz hazırız. Unutma bu yaşayan bir adam;

Uzun daireler çizerek dikkatle in aşağıya,

Sarsma bizi."

Limandan geri geri çıkan küçük bir tekne gibi Geryon yavaşça uçuruma doğru kaydı.

Şöyle bir döndü,  kuyruğunu açtı.

O yılan balığı gibi süzülürken, ben korkudan sarardım.

Phaeton‘ da böyle korkmuştur, arabanın tekerleri gökyüzünü yırtıp, Samanyolunu oluşturduğunda.

Ya da Icarus, gökten düşerken...

Artık uçuşu hissedebiliyordum,

 Canavar‘ dan başka bir şey görünmüyordu.

Etraf sisliydi.

Yavaş yavaş alçaldı.

Sağımda şelalenin gürültüsünü işitiyordum.

Aşağıda Cehennem'in derinlikleri görünmeye başladı.

Bu seferde inmekten korktum.

Her yerde ateş, her yerde ağlama inleme vardı.

Ateşten korunmaya, üstümü örtmeye çalıştım.

Çukurun her yanı korkunçtu.

Geryon yorgun düşerek yanaştı bizi bir kayanın kenarına bıraktı.

Ağırlığımızdan kurtulunca hemen ok gibi yeniden havalandı.

Kanto 18

Günah çukurları

Cehennemde Malebolge denen bir yer vardır;

Etrafı kara taşlarla çevrili;

Tam ortasında çok derin çok geniş bir kuyu;

Yeri geldiğinde anlatacağım.

Değişik bölümler birbirlerine köprülerle bağlıdır

Kayaların üzerinde Geryon‘ un sırtından inmiştik.

Rehberim sola dönerek, yola koyuldu.

Aşağıda acı çeken ruhlar; yeni kişiler, yeni işkenceler ve

Daha önce görmediğimiz, hepsi de siyah, şeytanlar vardı.

Günahkarların hepsi çıplaktı.

İki taraftan da, bize doğru geliyorlardı

Roma‘ da Jubile yılında; hacıların rahat geçmesi için

Köprünün üzerinde yol ikiye ayrılmıştı;

Bir taraf Saint Peter kilisesine doğru;

bir tarafta Giordano dağına doğru ilerlemekteydi, onun gibi.

Her yerde boynuzlu şeytanlar, kırbaçlarıyla bu günahkarların arasında yürüyor;

Arkalarından ittiriyordu.

Kırbaç şaklatılınca, nasıl da hemen adımlarını sıklaştırıyorlardı.

Hiç kimse ikinci kırbacı beklemiyordu!

Yürürken bu ruhlardan biri gözüme tanıdık geldi:

„Seni daha önce görmüş olmalıyım“ dedim ona.

Durdum dikkatlice baktım yüzüne

Bu arada kibar rehberim beni bekledi,

hatta biraz geriye dönüp, bu ruhla konuşmama müsaade etti.

Ona baktığımı gören zavallı ruh, yüzünü saklamaya çalıştı benden.

„Gözleri yerde, başı öne eğik yürüyen hatırladım seni

Bolonyalı Venedico!

Ne oldu, niye buradasın sen?”

"Konuşmaya pek istekli değildim ama yaşayan birinin sesini duyunca,

konuşmam gerektiğini anladım.

Güzel Jezabel’i'  Marki’nin zevk ü sefası için satan benim.

Hala anlatırlar hikayesini.

Burada sonsuza kadar ağlayacak olan çok Bolonya’lı var

Açgözlülüğümüz ve öfkemiz meşhurdur bizim."

Konuşurken sırtında bir kırbaç şakladı:

"Yürü!" dedi Zebani

"Yürü ulan pezevenk! Burada satacak kadın yok! Oyalanma!"

Döndüm Rehberimin yanına vardım.

Birkaç basamak yukarı çıktık; karşı çukura gitmek için bir köprüden geçtik.

"Biraz durup, buradakilere bakalım bunların yüzünü daha görmedin" dedi rehberim

Buradakilerde kırbaç zoruna yürüyorlardı.

"Bak bir kral geliyor!" dedi Virgil;

"Çektiklerine rağmen gözyaşı dökmemiş belli

 Jason, Cehennem‘de bile kral gibi yürüyor

Cesareti ve tuttuğu öğütlerle Altın Post‘ u almıştır.

Sonra Venus' un tavsiyesi ile kocalarını öldüren kadınların yanına Lemnos adasına düşmüştür yolu

Orada tatlı diliyle Hypsipyle' yi yoldan çıkarmıştır

Onu hamile halde, tekbaşına bıraktıktan sonra

Başkalarına gitmiş.

Medea'nın da öcü alınır burada.

Kadınlara kötülük yapan, onları kandıranların hepsi  kırbaç altındadır

Burada anlatacaklarım bu kadar yeter."

Kayadan kayaya atlayarak bir başka köprüye ulaştık;

İniltiler geliyordu.

Bunlar kendi kendilerini tokatlıyor;

Öfkeden burunlarından soluyorlardı.

O çukurdan buhar çıkıyordu

Pislik kokusuyla birlikte onların üzerlerini kaplıyor,

benim de burnumun direğini kırıyordu.

Lağımdı;

İnsanlar pislik içindeydiler.

Papaz sınıfından mı, yoksa sade vatandaş mı kim oldukları anlaşılmıyordu. 

Öylesine boka batmışlardı.

"Hey sen!" dedi, biri bana

"Ne bakıyorsun? Başkalarına baktığından daha çok bana bakıyorsun!

"Saçın kuruyken seni görmüştüm" dedim,

 "Lucca‘lı Alex... Tanıdım seni."

"Lanet olası yağcılık yüzünden buradayım" dedi.

"Dilim yağ çekmekte pek mahirdir."

Virgil, "Biraz eğil de aşağıda pisliğin içinde kendini kaşımakta olan kadına bak" dedi.

"Thais isimli orospudur.

Memnun musun?" diye soran aşığına

"Hem de nasıl" demiştir.

Bunları gördükten sonra, oradan uzaklaştık...

Kanto 19

 Ey Simon Magus ve takipçileri!

Kutsalı alıp satıyorsunuz.

Doğruluk timsali geline (kiliseye) ait olması gerekenleri... 

Sizin için çalacak adalet trompetleri şimdi.

Bu çukuru hakkettiniz!

Tam ortadaki mezarlığa gelmiştik.

Tanrım, ne kadar da güzel hükmediyorsun!

Hem dünyada, hem Cennet’te, hem de bu perişanlık aleminde.

Nasıl cezalandırılacağını ve nasıl mükafatlandırılacağını biliyorsun.

Aşağıda demir rengi taşların içinde, delikler fark ettim.

Hepsi yuvarlak ve aynı ölçüdeydi.

Benim aklımda kaldığı kadarıyla,

San Giovanni’ nin önündeki taşların boyutunda, ne daha dar, ne de daha genişti

Vaftizhaneye gelen papazları korumak için inşa edilmişti;

O taşlardan birini çok değil kısa bir zaman önce

Boğulmakta olan bir çocuğu kurtarmak için kırmak zorunda kalmıştım.

Çukurlara baş aşağı gömülen günahkarların yalnızca bacakları görülüyordu

Ayak tabanları ateşten yanıyor,

Bacakları yanmamak için hareket halindeydi

Ustama sordum:

“O en çok debelenen kim?

Ateşler ona hücum ediyor.”

“Oraya gitmek istersen kendisine sorup öğrenebilirsin” dedi.

“Siz nasıl isterseniz öyle yapalım, benim ne düşündüğümü söylemesem de biliyorsunuz.”

 Böylece dördüncü çukura indik;

Kayalardan inerken, Ustam beni sırtında taşıdı

Taa ki -bacakları ceza görenin- yanına varıncaya kadar.

"Baş aşağı sarkıtılmış olan ruh,

Buraya kazık gibi dikilmişsin, bu vaziyette konuşabilirsen konuş, benimle"

Kiralık katilin son duasını yaptıran bir papaz gibi, günahkarın yanında konuşuyordum

Papazlar katille konuşarak mahkûmun infazını bir dakika geciktirir.

“Ne, Boniface sen misin?

Vaktinden evvel mi geldin buraya?

Falcının hesabı birkaç sene yanlış çıktı o zaman.

Altını gümüşü çaldın hazineni doldurdun

Güzel Hanımı -Kiliseyi- kandırdın kendi keyfin için yaraladın"

Şaşkınlık içindeydim alay karşısında ne diyeceğini bilemeyen biri gibi kalakalmıştım,

Virgil “konuş onunla O’nun zannettiği kişi olmadığını söyle” dedi;

Ustamın dediği gibi yaptım.

Ayakları öfkesinden delice sağı solu tekmeledi.

Hıçkırıklarla ağlayarak;

“Ne istiyorsun benden o zaman?

Benim kim olduğumu merakından taa buralara kadar geldiğine göre,

Soruna cevap vereyim:

Cüppelilerdendim ben,

Büyük cüppeyi taşıyan.

Orsa’ nın oğluydum kurnazlıkla ayı yavrularını korudum

Onun için zenginlik peşinde koştum ve kendimi burada buldum

Benim başımın altında bu çukura benden önce atılanlar var.

Kiliseye ait makamları alıp satanlar, o benden sonraki sahtekâr buraya atıldığında

Bende çukurun dibine itileceğim.

Ayaklarım epeyce yandı.

O da baş aşağı bu çukura dikilecek ve dünyada onun yerine gelen,

Daha beter işler yapacak.

Yeni bir Jason Maccabees olacak,

O nasıl istediğini Kral Antiochus’a yaptırdıysa,

Clement’da Fransız Kralına istediğini yaptıracak.”

O sözlerini bitirdiğinde fazlaca sert bir cevap verdim:

“Tabii. Efendimiz Peter’a anahtarları verirken ne kadar para istemişti? Söyle bana!

O para pul istememişti, yalnızca “benim izimden git " demişti.

Ne Peter, ne de ondan sonra gelenler altın gümüş peşinde değillerdi,

Kal olduğun yerde;

Bu çukur sana yaraşır!

Servetinle Charles d’Anjou ‘ ya kafa tutmuştun,

Şimdi o serveti iyi koru!

O anahtarların sahibi olduğun için, daha ağır konuşmaya dilim varmıyor

Senin bu açgözlülüğünün cezasını bütün dünya çekti;

İyileri yolundan şaşırttın, kötüleri azdırdın

Aziz Yahya bu günleri görmüş

Irmak kıyısında Kralların kucağına oturanları anlatmıştı.

Altın gümüş senin Tanrındır

Paganlardan ne farkın var senin?

Puta tapan bir puta tapıyor, sen hepsine birden tapıyorsun.”

Ah Konstantin, armağanın ne kötülüklere yol açtı!

Ben böyle konuştukça öfkesinden debelenip durdu,

Kim bilir belki de vicdan azabıyla perişan oldu; artık nasıl olsa fark etmez.

Ustam herhalde memnun olmuştu benim bu sözlerimden,

Bakışlarıyla beni tasvip ettiğini gösterdi,

Her kelimesini dikkatle dinlemişti.

Gene yaklaştı, beni kucaklayıp kayalıklardan yukarı çıkardı,

Köprüye gelinceye kadar, hiç yorulmadan taşıdı beni

O kadar dikti ki; tırmandığımız kayalar,

Keçi bile zor tırmanırdı buralardan.

Köprünün üzerinden bir sonraki çukura baktım...

 

 Mantua'nın hikayesi ve Falcılar

“Yaşayan bir insan değilim, bir zamanlar öyleydim;

Anam babam Lombardiya’ dan geldi. Ikisinin de memleketi Mantua’dır.

 Sezar zamanında doğdum; İyi Augustus zamanında Roma‘da yaşadım,

Mevsim, yalan Tanrılar  zamanıydı. Şairdim, Anchises'in oğlunu anlattım.

İlyum’ un gururu  ateşe verilince, Truva'dan geleni…

 

 

Inferno Kanto 20

Yirminci kantoda, yeni acılardan bahsetmeliyim.

Aşağıdaki çukurda ağlayarak tören alayında yürür gibi,

Ağır, ağır, yürüyen ruhlar gördüm.

Bir acayiplik vardı, boyunlarından kafaları arkaya döndürülmüştü;

Başları öne eğik, arka taraflarına bakar vaziyetteydiler.

İleriye bakmaları yasaktı.

Okuyucu; inşallah benim şiirimi okuyup istifade edersin,

Tanrı sana bu gücü versin.

Okurken, benim bu manzaraya nasıl dayandığımı, nasıl gözyaşlarımı tutabildiğini düşün.

İnsanlığımız tersine çevrilmişti...

Gözyaşları göğsüne değil, arkasına doğru akıyordu buradaki günahkarların.

Ağladım ben de...

Kayaya yaslandım da ağladım.

Rehberim kızdı:

“Hala mı?” dedi,

“Hala sen de diğer aptallar gibi misin?

Burada acımak yoktur.

Allah’ın verdiği hükme kim karşı çıkabilir?

Bunu sorgulamaya kim cüret edebilir?

 Kaldır başını da Thebanlıların gözlerinin önünde toprak tarafından yutulan

Amphiarus ‘u gör.

Ne demişlerdi ona: “Niye kaçtın savaş meydanından?

Nereye kaçarsan kaç, kaderden kaçılmaz.

Toprak yarıldı Minos’ un ayağının dibine düştü

Dünyadayken o da ileriyi görmek istedi ama bak şimdi başı tersine çevrildi.

İleri doğru değil: geriye doğru yürüyor.

Tireas’ ı görüyor musun kendisini erkekten kadına çevirmişti

Sonra tekrar sarmaş- dolaş olmuş iki yılana vurarak yeniden erkeğe dönmüştü.

Sonraki Etrüsk’tü falcı Arun

Carrara' da deniz kenarında beyaz mermerden mağarada yaşardı

Geceleri yıldızları incelerdi.

Orada bir de uzun saçlı var

Dağınık saçlarıyla göğüslerini saklamaya çalışan

Mantua’ lıdır, bütün memleketleri gezdikten sonra; benim memleketimde yaşamaya karar vermiştir

Bununla ilgili bir hikâye anlatacağım;

Tireas’ın ölümünden sonra Bacchus’ un şehri Thebes esir düştü;

Güzel Italya’da, Alp dağları arasında,

Alman kapısı üzerinde Benacus (Garda Gölü) vardır

Tatlı sular akar o dağlardan, şelaleler oluşur

Adada Brescia Trentine ve Verona piskoposlukları vardır

 Orada, Garda gölü artık sularını tutamaz olur ve gölden bir ırmak akar

Vadileri yeşillendirir

Sonra o ırmak, 'Mincius' adını alıp, Po' ya kavuşur

Oradan geçerken, kurak bir bölgede, ıssız bir yerde bu korkunç falcı yerleşip, sanatını icra etmeye başlamıştır.

Öldüğü zaman, ruhundan ayrılan bedeni orada kalmıştır

Sonra insanlar orayı yurt edinmiş; Manton’ un kemikleri üzerine,

Savunması kolay olan bu beldeye, bir şehir inşa etmişler.

Herkesten önce buraya gelmiş olan falcının adını da şehirlerine vermişlerdir;

Mantua...

Orada çok kişiler yaşardı taa ki; Mantua Lordu Albert’i Pinamonte kandırıncaya kadar.

Bununla ilgili bir şey duyarsan, kimsenin seni kandırmasına izin verme

Ben sana doğrusunu anlattım, şehrimin gerçek hikayesini.”

“Üstadım, senin sözün doğrusudur; ben sana inanırım,

 ama söyle bana şu yukarıdan aşağı inip de,

 diğerlerine katılmak isteyenler arasında hiç tanıdık var mı?

Aklım ona takılıyor.”

“O gür sakallı Yunanlı kahindir

Kuşlara bakarak fal tutardı.

Seyahate tam ne zaman çıkılacağını haber verirdi.

İsmi Eyrypylus; onu Tragedyamda (Aeneid) anlattım.

Sonra gelenler, İskoçyalı Michael Scott, zayıf olan, bütün büyücülük numaralarının ustasıdır;

Diğeri Guido Bonatti,

 Montefeltro Kontunun müneccimbaşıydı.

Onun yanında Aspende, çok geç tövbe etti,

Keşke dericilikle uğraşsaydım dedi.

 Kadınları da görüyor musun?

Yün eğirip, örgü öreceklerine, dikiş dikeceklerine,

Otları karıştırıp, falcılık, büyücülük yapmaya kalktılar

Mumdan bebek yapıp, iğneler soktular.

Ama bunları gördüğümüz yeter, artık gidelim,

Zira sabah olmakta...”

1. De ki: "Yarılan karanlıktan çıkan sabahın Rabbine/yarılışlardan fışkıran oluşun Rabbine sığınırım! 

2. Yarattıklarının şerrinden, 

3. Çöktüğü zaman karanlığın/gelip çattığı zaman göz perdelenmesinin/tutulduğu zaman Ay'ın/battığı zaman Güneş'in/taştığı zaman şehvetin/soktuğu zaman yılanın/ümit kırdığı zaman musibetin şerrinden! 

4. Düğümlere üfleyip tüküren üfürükçülerin şerrinden! 

5. Kıskandığı zaman hasetçinin şerrinden..."

Rüşvetçiler

Kanto 21

Konuşarak bir sonraki köprüye gittik,

Yükseltisinin üzerinde durarak, aşağıdaki çukuru inceledik.

Burası her yerden daha karanlıktı.

Terkedilmiş ve perişandı.

Venedik tersanelerinde kış boyu kazanlarda zift kaynar;

Eskimiş, artık yüzecek hali kalmamış teknelerin, dibini ziftle kaplarlar.

Bir taraftan da, yeni tekneler inşa ederler.

Onun gibi bu çukurun dibinde, ateşsiz bir kazan kaynamakta;

Ondan çıkan zift etrafa yayılmaktaydı.

Durmuş, çukura bakarken, üstadım beni “Dikkat et!” diyerek kenara çekti;

Korkuyla arkama baktığımda, bize doğru koşmakta olan kara şeytanı gördüm.

Nefret dolu vahşi bir suratı vardı;

Kanatlarını açmış, süratle koşuyordu.

Kocaman iki omuzuna birer günahkâr atmıştı.

“Açılın” dedi; “Aziz Zita’nın büyüklerini atacağım buraya,

sonra dönüp, yeni günahkarları getireceğim.

Hepsi rüşvetçidir oradakilerin

Bugün evet dedikleri yarın hayır olur;

Hayır dedikleri evet olur para karşılığında.”

Günahkârlar çukura çakılırken,

Şeytan da ok gibi fırlayıp geri gitti.

Birisi zifte saplanmıştı.

“Bu senin alıştığın yerlere benzemez!

Serchio ırmağının kıyısı değildir,

Önemli beyefendi,

Kancayı sırtına geçirmemi istemiyorsan,

Etrafa bir bak ve çukurun dibini boyla”, dedi bekçi.

“Hadi bakalım karanlıkta dans et şimdi, cebine ne doldurabilirsen doldur,

 Burada kimse hesap kitap kontrol etmez artık”, diyerek günahkarı ellerindeki yabalarla dürttüler.

Aşçının kazanı karıştırması gibi, ellerindeki demirlerle zift çukurunu karıştırıyor,

Günahkarların kafalarını kaldırmalarına mâni oluyorlardı.

Üstadım, “Eğil şu kayanın arkasına; ben hazır olana kadar bu yaratıklar seni görmesinler.

Bunlar bana ne derse desin, korkma;

Ben buralardan daha evvel gelip geçtim; onlara nasıl davranılacağını bilirim.” dedi

Köprüden geçip bir sonraki uçurumun kenarına vardı,

Bütün cesaretini toplamıştı;

Sakin görünmeye çalışıyordu.

Av köpeği gibi koştu şeytanlar;

Parıl parıl parlayan yabalarını rehberimin üzerine doğrulttular.

“Geri durun!” diye bağırdı Virgil,

“İçinizden biri gelip, konuşsun benimle.”

Hepsi birden:

“Malecoda ‘yı gönderelim” dediler

Malecoda; “Konuşsak ne olacak?” dedi.

Virgil cevap verdi:

“Beni buraya gönderen bir güç var bunu düşündün mü, Malecoda?

Yoksa bu kadar yolu gelebilir miydim?

Burada bir adama rehberlik yapıyorum, müsaade edin geçelim.”

Malecoda yabasını indirdi; Öbürlerine döndü: “Bunlara dokunmayın!” dedi.

Virgil:

“Kayaların arasında kedi gibi saklanan, artık gelebilirsin, korkma” diye bana seslendi.

Koşarak kenardan indim aşağıya;

Beni gören şeytanlar öne atıldı. “Ya sözlerini tutmazlarsa?” diye korktum.

Bir kere Pizza’ lı askerleri böyle bir durumda görmüştüm;

Ateşkes olunca, kaleden korka korka çıkmış, Toskanalı askerlere bakarak geçmişlerdi.

Ben de şeytanlara öyle bakarak, hemen rehberimin yanına gittim.

Bütün etrafımızı çevirmişlerdi.

“Şunu bir dürteyim mi?” dedi birisi, çatalı üzerime sallayarak;

“Tabii, buraya kadar gelmişken, bir tadına baksın” dedi öbürü.

Ama rehberimle konuşan İblis, onlara, “Yeter, çekilin!” dedi

Bize de, “öbür tarafta yol yok, orada köprü yıkılmış, Şu taraftan gidin, illa gidecekseniz!

Büyük deprem olduğunda yıkıldı burası, bin iki yüz altmış altı yıl evvel.

Sizin yanınıza adamlarımı vereyim;

Korkmayın, bir yaramazlık olmaz.”

Adamlarına emirler verdi, bazısını bizimle gönderirken; bazısını kaynayan kazanın başına geri yolladı:

“Geçide kadar götürün bu adamları, dikkat edin başlarına bir şey gelmesin.” Dedi onlara.

“Bunlar nasıl rehber? Yalnız gidelim daha iyi. İblislere nasıl güveneceğiz?

Baksana dişlerini gıcırdatıyor, kötü kötü bakıyorlar.” dedim üstadıma.

“Merak etme”, dedi “onların hükmü sadece çukurdakilere geçer!”

Hepsi sıraya dizilip, başkanlarından geçmek için izin istercesine, sivri dillerini çıkardılar,

Başkanları arka tarafını boru gibi öttürerek izin verdi...

1. De ki: "Yarılan karanlıktan çıkan sabahın Rabbine/yarılışlardan fışkıran oluşun Rabbine sığınırım! 

2. Yarattıklarının şerrinden, 

3. Çöktüğü zaman karanlığın/gelip çattığı zaman göz perdelenmesinin/tutulduğu zaman Ay'ın/battığı zaman Güneş'in/taştığı zaman şehvetin/soktuğu zaman yılanın/ümit kırdığı zaman musibetin şerrinden! 

4. Düğümlere üfleyip tüküren üfürükçülerin şerrinden! 

5. Kıskandığı zaman hasetçinin şerrinden..."

Yolsuzluk yapanlar

Kanto 22

Evvelce atlıların yürüyüşünü, kaleden çıkışlarını ve hücuma geçişlerini görmüştüm.

Gerisin geriye dönüşlerini ricat etmelerini de...

Arezzo topraklarında kılıç şakırtılarını duydum, çarpışmalara şahit oldum.

Trompetleri, davulları, zilleri, kale duvarlarından verilen işaretleri;

Çan seslerini, duydum ama hiçbir zaman

Ne atlının, ne yayanın, ne de donanmanın

Bu tür bir işaretle yola çıktığına şahit olmadım!

Biz tam on tane iblisle yola çıkmıştık.

Ne yaparsın? Kilisede azizlere uyarsın, Meyhanede sarhoşlara...

Bütün çukurları görmek; içlerinde yanan günahkarları tanımak istiyordum,

Denizde yunusların atlaması gibi, burada da günahkârlar,

 kızgın kazanda yanmamak için, sırtlarını kedi gibi kabartarak sıçrıyorlardı ara, ara;

akabinde hemen  batıyorlardı.

Bazen bataklıkta bir kurbağa başını kaldırır, nefes alır, o esnada sadece gözleri görünür;

Burada da zaman, zaman, günahkarların suyun üstüne çıkan yüzlerini görüyorduk.

Ama Şeytanları görür görmez, hemen kaynar kazana dalıyorlardı.

Birisi gecikince, İblis onu kancasına taktı, kaldırdı;

Hala hatırladıkça titrerim korkudan.

Artık İblislerin isimlerini öğrenmiştim,

bize refakat edecek olanlar seçilirken, dikkat etmiştim.

“Rubicante, batır çatalı” dedi birisi.

Ben Ustama rica ettim:

“Acaba günahkarın ismini öğrenebilir miyiz?”

Ustam adamın yanına gitti,

“Nerelisin?” dedi

“Navarre Krallığında doğdum;

Babam mirasyediydi; paralar suyunu çekince intihar etti.

Annem beni Dük’ün hizmetine verdi.

Sonra Kral Thibault’un maiyetine girdim.

Yolsuzluğa orada başladım; Cezasını şimdi çekiyorum.”

O sırada Ciriatto yetişti, rüşvetçiye haddini bildirmek için kancasını attı.

Fareyi yakalayan kedi gibiydi.

Ama onu da Barbariccia tuttu, sıkıca kollarını sardı;

“Çekilin” dedi şeytanlara, bize de, “başka soracağınız varsa sorun” dedi.

Virgil, “Burada başka İtalyan var mı?” diye sordu.

“ Evet, birisinin yanından geliyorum” dedi günahkar;

Ben de orada olsaydım, şimdi bu kancalardan korkmayacaktım.”

Zebani  “Çok sabrettik” diyerek, kancasını taktı adamdan bir et kopardı.

“Kimdi o İtalyan?” dedi Virgil yarasına bakmakta olan adama.

“Fra Gomita, Gallura’ lı üç kağıtçı.

Esirlerden para alıp gizlice serbest bıraktı.

Arkadaşı Don Michele Zanche' de burada

Sardinya’ yı konuşur dururlar.

Bak arkadan bir şeytan daha bana dişini gıcırdatıyor,

Konuşmak isterdim ama kaçmam lazım şimdi.”

Farfello şeytanlara “geri çekilin” diye bağırdı.

Günahkâr “Lombardiyalı ve Toskanalılarla konuşmak isterseniz çağırayım” dedi.

“Ama Malebranche’ ye söyleyin, geri dursun.”

“Şuna bak hele” dedi Cagnazzo, “ben seni bırakır mıyım?”

Navarre’li kaçtı hemen.

Şeytanlar onu ellerinden kaçırdıkları için kızgındılar.

Birbirleriyle kavga etmeye başladılar.

Hep birlikte kazana yuvarlandılar,

Kanatları zifte battı, kıpırdayamadılar.

Barbariccica dört tane çatallıyı karşı kıyıya yolladı.

Onları o karmaşanın içinde bırakıp, oradan uzaklaştık...

Cüppeliler

Kanto 23

Sessizce ve bize kimse refakat etmeden, yalnız yolumuza devam ettik.

Papazların birbiri peşi sıra yol almaları gibi.

Bu son olaylar beni, Ezop ’un hikayelerini düşünmeye sevk etti.

Fare ve kurbağanın hikayesini...

Başını ve sonunu düşünecek olursak eğer...

Düşündükçe kendim içinde korkmaya başladım.

Bizim yüzümüzden bu İblislere hakaret edildi.

Şimdi bunun intikamını alırlar, çünkü epeyce bozuldular.

Zaten kötüler, bir de kızınca daha beter olurlar.

Gelir yakalarlar bizi hemen.

Korkuyla arkama bakıp, üstadıma:

“Ben korkuyorum; bunlar bize yetişirler diye,

Adeta seslerini duyuyorum” dedim.

“Ayna olsam, dış görüntünü o kadar çabuk yansıtamam,

Senin içini ayna gibi görebiliyorum şu an.

Aynı şekilde düşünüyoruz, aynı şekilde davranıyoruz seninle.

Onun için ikimizin yerine karar verdim:

Eğer yamaç çok dik değilse, bir sonraki çukura inelim.

Arkamızdakilerin korkusundan kurtulalım- hayali bir korku- bile olsa.”

Daha sözünü bitirmemişti ki; kanatlıların yanaştığını,

Üzerimize atlamak üzere olduklarını gördüm.

Rehberim hemen sıçradı beni kucakladı.

Yavrusunu kurtaran bir ana gibiydi.

Çamurdan aşağıya kaydık beraberce.

Sanki şelale hızıyla aşağı indik; beni göğsüne bastırmıştı.

Biz çukurun dibine indiğimizde, tepede on tane iblisin bize bakmakta olduklarını gördük

Ama artık zararsızlardı.

Kendi bölgelerinin dışına çıkmaları yasaktı.

Aşağıda yorgun, bitkin, yenik, ağlamaklı yürümekte olan bir gurup günahkara rastladık.

Cluny papazları gibi, kocaman cüppeleri vardı

Kapüşonları o kadar büyüktü ki; gözlerine iniyordu.

Dıştan bakarsan, pelerinleri süslü- püslü, işlemeliydi.

İnsanın gözünü alıyordu.

Ama içi kurşun kaplı, öylesine ağırdı ki;

Federico’ nun  işkencede kullandığı pelerinleri hafif kalır bunların yanında.

Sonsuza kadar bu ağır cüppenin ağırlığı altında ezilecekler.

Her zamanki gibi, gene sola döndük, onlarla beraber

Ağlamaları bizi etkilemişti.

Ama o kadar yavaş yürüyorlardı ki; biz onları geçiyorduk

Her adımda, yanımızda bir başkası oluyordu.

“Yürürken, bir yandan da tanıdık var mı, diye bakalım” dedim Ustama.

Birisi Toscana lehçesini tanıyıp,

“Bu karanlıkta hızla giden; belki de aradığın benim” dedi

Ustam “bekle onu sonra da adımlarını ona uydur.” dedi.

Arkada bize doğru gelmekte olan iki kişi gördük;

 Yanımıza gelmek istiyorlar ama çok ağır hareket edebiliyorlardı.

En sonunda bize yetişince, öylece durup, yüzüme baktılar bir müddet

Sonra birbirlerine dönüp;

“Bunun boğazı oynuyor sanki, canlıya benziyor.

Bunların ikisi de ölüyse, niye sırtlarında cüppe yok? Ne özellikleri var?” dediler.

Sonra bana:

“Toskanalı bu ikiyüzlü zavallıların yanına gelmişsin, Sen kimsin?” diye sordular.

“Arno ırmağı kıyısında, o büyük şehirde doğdum;

Bu gördüğünüz gövdeyi taşıdım.

Ama siz kimsiniz gözleriniz yaşlı? Neyin cezasını çekmektesiniz? dedim onlara.

“Sarı cüppelerimizin içi kurşunla kaplı; ağırlığı altında eziliyoruz,

Kemiklerimiz kırılıyor. Bolonyalı rahipleriz biz;

Ben Catalano, bu da arkadaşım Loderingo;

Birimiz Guelp, birimiz Ghibelline, birlikte

Barışı tesis etmek için Podesta -belediye başkanı- seçildik senin şehrinde.

Normalde bu göreve tek kişi atanır.

Bizim işimizi, şimdi saraydakiler yapmakta.”

“Ooo Rahipler, ne kadar yanlış işler yaptınız siz.”  diyecekken birden kaldım;

Yerde çarmıha gerilmiş bir adam vardı.

Catalona:

O gördüğün yere mıhlanmış olan, “bir kişi ceza çeksin, bir millet değil” diyen Caiphas’ tır.

Onu çıplak vaziyette yere germişler, köprü gibi herkes üzerinden geçer,

Bunca ağırlığın altında kalır.

Hem kendisi hem de kayınbabası Annas burada ceza çeker.

Ve de bu işe karışan diğer Yahudiler.” dedi.

Sonra Virgil’ i gördüm; o da çarmıha gerilmiş adama hayretle bakıyordu.

“Acaba buradan bir çıkış var mı?

Zebanileri çağırmadan, kendimiz yolumuzu bulabilir miyiz?” diye sordu günahkarlara.

“Bir taş köprü vardı burada ama yıkıldı.

Onun kırık taşlarının üzerine basa, basa, tırmanabilirsiniz yukarıya.”

“Bak, şeytanlar yalan söylemiş” dedi Virgil.

“Bolonya’da bir şey duymuştum, -Şeytanın en iyi özelliği yalanıdır- demişlerdi

Bütün yalanların babası Şeytandır.” dedi rahip.

Virgil kızgın, dev adımlarla yürümeye başladı.

Ben de hemen günahkarları bırakıp, ustamın değerli adımlarını takip ettim.

Hırsızlar

Kanto 24

Baharın gelişi ve gece gündüzün eşitlenmesiyle sevinen çiftçi

Nasıl bir sabah kalktığında yerde kar görür,

koyunlarının huzursuz bağırışlarını duyarak, endişelenir,

sonra biraz evde vakit geçirip, Yeniden dışarı baktığında,

 gördüğünün kar değil de kırağı olduğunu

Kırağının güneşi görünce eriyip, çimenin yeşerdiğini görüp sevinirse;

Rehberim de öyle oldu; önce omuzları düştü, -Ben de endişelendim-

Sonra yüzü aydınlandı.

Bana yine onu ormanda ilk defa gördüğüm zaman ki gibi gülümseyerek baktı.

Kayalara bakarken bir plan yapmıştı;

Hemen dönüp beni kucakladı,

O yıkılmış kayaların arasından yukarı taşıdı.

Tepedeki kayanın üzerine bırakırken; “dikkat et, ağırlığını çekecek mi bakalım?” dedi

Kurşunlu cüppe giyen, ikiyüzlülerin tırmanamayacağı kadar dik bir yokuştu bu.

Biz ikimiz güçlükle tırmanmıştık;

Az daha geri dönüyordum, nefes nefese kalmıştım. Yere çöktüm;

“Kalk, durulacak zaman değil şimdi! Ayağa kalk, soluklan, bütün kuvvetini topla,

Yoksa çöker kalırsın burada. Daha tırmanacak çok yer var; bu kadarı yetmez

Buraya kadar geldin, diğer yerleri de görmelisin ki faydası olsun.” dedi rehberim.

Kuvvetli görünmeye, nefes nefese olduğumu belli emememeye çalıştım.

“Siz önden buyurun, ben geliyorum” dedim

Zorlukla ikinci tırmanışa başladık.

Burası daha dar, daha dik bir yokuştu

Taşlar daha tehlikeli, yuvarlanacak gibiydi

Bayılacak gibiydim, ama yola devam ettim

Bir sonraki çukurdan sesler geliyordu ama ne dedikleri anlaşılmıyordu,

O sırada Bilge, iki çukur arasındaki en yüksek noktaya varmıştı bile

Aşağıdan gelen ses öfke içindeydi;

Aşağıya baktım ama karanlıktı göremiyordum.

Biraz daha ileri gidip, bakınca çukurun ne kadar derin olduğunu anladım.

Çukurun dibi yılan doluydu.

Bu kadar çok akrep, böcek, yılan Libya çöllerinde bile bulunmaz

Kanım dondu korkudan. Günahkârlar korkuyla kaçışıyorlardı.

Sığınacak bir delik bile yoktu. Üstelik hepsi çıplaktı.

Elleri arkadan bağlı, vücutlarına yılanlar dolanmış, ıstırap halindeydiler.

Biri önümüzden kaçmaya çalışırken, bir yılan geldi sıçradı; şah damarından ısırdı onu.

Günahkâr alevlerin içinde kaldı, sonra kül halinde yere yığıldı.

Zümrüdü Anka kuşu gibi tekrar küllerinden doğdu;

Bir krizden kurtulmuş gibiydi,

Ayağa kalktı durumu anladı ve yeniden eza çekmeye başladı.

Rehberim ona kim olduğunu sordu.

“Toscana’ dan yeni geldim” dedi pek isteksiz.

“Vanni Fucci’ yim ben, Katır gibi kuvvetliydim ama kötü hayatı tercih ettim”

Rehberime, “ne suçtan burada olduğunu sorar mısın?”

“Onu çok öfkeli kan döken biri olarak tanıyordum” dedim

Bu sözlerden rahatsız olan günahkâr, bana utanarak baktı;

“Beni bu halde görmen, öldüğüm günden daha beter oldu benim için” dedi.

“Ama doğrusunu söylemeye mecburum

Kiliseyi soyan bendim; onun için Cehennemin dibine düştüm

Başkaları suçlandı o iş için

Ama sen eğer buradan kurtulacak olursan;

Başına neler geleceğini söyleyeyim;

Aç kulağını da dinle:

Pistoia Siyah’lardan temizlenecek;

Sonra Floransa’da iktidardaki parti değişecek;

Kanunları da değiştirecekler, savaş çıkacak,

Bütün Beyaz Guelp’ler yaralanacaklar,

Bunları üzülesin diye söylüyorum...”

Metamorfoz

Kanto 25

Vanni konuşmasına son verdiğinde

Rezil bir hareketle iki yumruğunu yukarı kaldırıp

Tanrı'ya lanet okudu.

Aynı anda "artık bu hakaretlere devam edemezsin" dercesine, yılanlar üzerine atladılar.

O anda bu yılanlar benim dostum oldular.

Birisi ellerini arkaya bağlayıp, onu sıkıca kıstırdı.

Öyle sıktı ki; serçe parmağını bile oynatamaz hale geldi hırsız.

"Pistoia! Pistoia! Neden ateşte yanıp kül olmadın?

Neden ömrünü bitirmedin de, bu dünyaya kötülük tohumunu saçmaya devam ediyorsun?

Bütün Cehennemde, Tanrı'ya karşı haddi aşan, bunun kadar kibir gösteren bir başkasına rastlamadım.

Theban duvarlarından düşen bile bu kadar kötü değildi"

Vanni, başka söz söylemeden yılanlardan kurtulup kaçtı.

Hemen Centaur yetişti.

"Nerede o kafir?" dedi

"Nerede?"

Yılanlar ejderhalar saldırmaya hazır bekliyorlardı.

Ejderhanın ağzından alev çıkıyordu.

Kanatlarını açmıştı.

O sırada Virgil, Centaur'u anlattı:

Bu Vulcan'ın oğlu Cacus,

Aventin dağının gölgesinde, Roma ovasını kan gölü yaptı.

Kendi akrabalarının yanında değildir şimdi.

Herkül’ün de sürüsünü çalmıştır,

Ne zamanki Herkül bunun inine girdi,

Yüz sopa çekti, o zaman hırsızlığı bıraktı.

O arada Centaur yanımızdan geçti gitti.

O gidince arkasındaki üç suçluyu fark ettik.

Daha evvel orada duruyorlarmış, seslerini duymamışız.

Birisi: "Siz kimsiniz?" deyince varlıklarını fark ettik.

Konuşmamızı yarıda kesip, adama baktık;

Tanımıyordum.

Birisi öbürüne, “Cianfa nerede?” diye sordu.

“Niye geride kaldı?”

Ben parmağımı dudağıma götürerek, rehberime susmasını işaret ettim.

Okuyucu, şimdi anlatacağıma inanmazsın,

Ben bile Cehennem ‘de öyle bir şey olacağına inanmazdım.

O anda kertenkele sıçradı, adamın apış arasına yapıştı.

Sonra kollarını tırmaladı ve iki yanağını da ısırdı.

Kuyruğuyla etrafını sardı.

Gözlerimle gördüm!

Sanki sarmaşık gibi sardı günahkarı.

Kızgın mum gibi birbirlerinde eridiler.

Ne günahkarın ne de canavarın, daha evvelki hallerinden eser kalmamıştı.

Kâğıt yakıldığında ucu önce kahverengiye sonra siyaha döner,

beyaz renk kaybolur gider ya, onun gibi.

Diğerleri bağırdılar:

“Agnello, nasıl da değiştin! Ne ikisin ne bir!”

İki yüz flulaştı, birbirine kaynaştı.

İki benzerlik göründü, sonra kayboldu

Hangi yüz nerede başlıyor; nerede bitiyor, belli olmadı.

Adamın iki kolu, canavarın iki koluyla birleşti;

Dört koldan, iki kol meydana geldi.

Bacaklarından, karnından, kalçalarından başka uzuvlar türedi.

Hem birbirlerinden bir şeyler vardı,

Hem de her ikisine de benzemeyen özellikler,

Böyle, değişmiş şekilde yanımızdan ayrıldılar.

Güneşli bir günde, kertenkelenin bir gölgeden diğerine sıçraması gibi

Başka canavarlar, diğer iki günahkarın karınlarına hücum ettiler.

Karabiber gibi simsiyahtılar.

Biri tam göbeğinden ısırıldı,

Akrep ısırdıktan sonra yere düşüp, iki günahkarın önünden geçti;

Mağdur baktı akrebe, ama konuşmadı.

Orada- direk gibi- dikildi.

Sanki uykusu gelmişti, ya da ateşlenmiş de yorgun düşmüştü öyle bir halde esnedi.

Sürüngen ona baktı, o sürüngene;

Birisinin yarasından, diğerinin ağzından duman çıktı.

O iki kara pis duman birleşti.

Şimdi Lucan, Sabellus ve Nassidius hikayesini bıraksın da,

Benim neler gördüğümü dinlesin.

Ovid, Cadmus ve Arethusa hikayesini anlatmasın.

O mısraları kıskanmıyorum,

Birini çeşme, birini yılan yapmıştı.

İki varlığı benim yaptığım gibi

Yüz yüze uzuv uzvuna değiştirmemişti.

Birbirlerine anlarcasına baktıktan sonra, sürüngen kuyruğunu çatallaştırdı

Yaralı adam ayaklarını birbirine yanaştırdı,

Günahkarın bacakları birbirine yapıştı,

Sanki hiç iki bacağı olmamışçasına birleşti.

Sürüngenin kuyruğu ikiye ayrıldı,

Kaba derisi yumuşaklaştı,

Omuzları kabardı

Ön ayakları uzadı, kollar oluştu.

İki bacağının arasında -erkeklerin sakladığı- organ oluştu.

Günahkarın bir organı ikiye dönüştü.

Bu arada üzerlerinden duman yükseliyordu.

Birinin rengi açıldı, birinin koyulaştı

Adamın saçı sıyrıldı,

Sürüngenin kafasında uzadı.

Günahkâr yere düştü karın üstü, sürüngen doğruldu.

Bu arada gözlerini birbirlerinden hiç ayırmadılar.

Birbirlerine bakarken hem yüzleri hem duruş şekilleri değişmişti.

Ayakta duranın yüzü düzgünleşti,

Burun, kulaklar, en son da dudaklar oluştu.

Yere düşenin suratı uzadı, hayvan burnu halini aldı;

Kulakları içeri kaçtı,

Dudakları arasından, çatallı yılan dili çıktı.

Öbürünün çatallı dili küçülüp, ağzının içine girdi.

Duman işini bitirmişti...

Canavara dönüşen ruh, yılan gibi tıslayarak kayaların arasına doğru giderken,

Diğeri onun peşi sıra konuşarak ve yere tükürerek yürüdü.

Sonra yeni omuzları üzerinde kafasını çevirdi ve

“Şimdi Buoso’ nun sırası, o da bu yoldan sürünerek gidecek” dedi.

Beni bağışlayın, eğer size anlattıklarım çok acayip geldiyse,

Ama bu yedinci çukurda sürekli değişim vardı.

Hala kafamı karıştırıyor, kurnazca kaçmadılar.

İlk gördüğüm Puccio Scianto idi yalnız başına.

O hala eski formunu korumakta.

Diğeri Francesco dei Cavalcanti idi.

Gaville’de öldürülen ve akrabaları tarafından öcü alınan adam...

Kanto 26

Ulyses

Sevin Floransa, gerçekten büyüksün,

İsmin yazılmış karanın ve denizin üzerine,

Kanatların açılmış boydan boya Cehennemin her yerine...

 Hırsızlar kısmında beş vatandaşını gördüm,

Utandım,

Senin için bundan büyük onur olmaz!

Ama rüyamda gördüm,

Yakında Prato, başına iş açacak.

Belki de felaket başına geldi bile.

Yaşlandıkça her şey daha da ağır geliyor bana.

Güçlükle kayaları tırmandık.

O kadar dikti ki kayalar, ellerimizi de kullanmak zorunda kaldık.

Yeteneğimi “iyiyi” anlatmakta kullanmak istiyorum,

Erdemin olmadığı yere gitmek istemem.

Aşağıdaki çukurda pek çok alev parlıyordu

Bir yaz akşamında parıldayan binlerce ateş böceği gibi.

Her ateşin içinde bir günahkâr yanmaktaydı.

Köprüden aşağıya baktım iyice eğilerek,

Neredeyse düşüyordum.

“Bu alevlerin içinde ruhlar var” dedi rehberim.

“Evet, siz söyleyince emin oldum.

Bir tanesinin içinde sanki iki ruh var

Eteocles ve kardeşinin ateşi gibi.”

“O ateşin içinde Ulyses ve Diomede birlikteler;

Aynı öfkeyle kalktılar, aynı ateşte yanıyorlar.

Truva’ya atı sokan hilebazlar bunlar,

Bunların yüzünden Roma’yı kuran asillerin ataları

Şehri terk etmek zorunda kaldılar.

Achille’in arkasından, üzüntüsünden zavallı Deidamia öldü.

Palladium heykelini çalmanın cezasını burada çekiyorlar.”

“Peki bu alevlerin içerisinden konuşabilirler mi?

Çok rica etsem onlar buraya gelinceye kadar bekleyebilir miyiz?

Bekleyelim de önümüze gelince onlara soru soralım.” dedim.

“İsteğin yerinde, tabii konuşalım ama sen bir şey söyleme, yalnız ben konuşayım.

Yunanlı oldukları için belki senin konuşman hoşlarına gitmez.”

Biraz bekleyip fırsat yakalayınca onlara seslendi rehberim:

“Ben yaşarken, sizlere layık mısralar yazabildiysem eğer,

Lütfen, biraz durup bizimle konuşun.

Nasıl oldu da vefat ettiniz bize anlatır mısınız?”

Alevler sanki bir boynuz gibi ikiye ayrılmıştı.

Boynuzun daha uzun olan kısmı zorlanarak, konuşmaya başladı,

Alev titriyordu:

“Circenin yanından ayrılabildiğim zaman

-Aeneas’ın isim verdiği yerde körfezde bir yıl kalmıştım,

Ne oğluma ne babama sevgim ne de eşim Penelope’ ye borcum olan aşkım

buna mani olamadı; bu onu mutlu ederdi biliyorum

Dünyayı görmeliydim, İyiyi kötüyü tanımalıydım,

Açık denize sadece bir tek gemiyle ve bana sadık küçük bir gurupla açıldım.

Ispanya kıyılarını, Fas kıyılarını gördüm.

Dalgaların kıyılarını dövdüğü adaları, Sardunya’ yı gördüm.

 Cebel-i Tarık boğasına vardığımızda.

Hem ben hem de arkadaşlarım artık yaşlanmış, yavaşlamıştık.

Herkül bu geçitten kimsenin geçememesi için kayaları yığmıştı buraya

Sağ tarafımızda Ispanya; Sol tarafımızda Ceuta ‘yı geçmiştik çoktan.

‘Kardeşlerim’, dedim

Yüz binlerce tehlike atlatarak batıya ulaştınız.

Ömrümüzden geriye kalan kısa bir zaman var,

Bu zamanı güneşin altında ne varsa görmeye adayalım,

Hiçbir insanın ulaşamadığı yerlere ulaşalım!

Sizi dünyaya getiren asil tohumu düşünün,

Hayatımızı kaba saba adamlar olarak yaşamak için dünyaya gelmedik,

Erdem ve bilgi için yaşamalıyız!’

Bu konuşmayla onları coşturdum, artık istesem de durduramazdım.

Sabaha karşı bir maceraya yelken açtık.

Küreklerimiz kanatlanmış, Bir deli uçuşa başlamıştık.

Boğazı geçince sola döndük, Yönümüzü güneye çevirdik.

Gece olmuş, artık güney yarımküre ve yıldızları görünmeye başlamıştı,

Bizim yıldızımızsa bir daha görünmemek üzere batmıştı.

Beş gece sonra karanlık ve o zamana kadar görmediğimiz büyüklükte

 bir dağ yükseldi önümüzde.

Önce sevindik ama sonra sevincimiz kedere dönüştü.

O yeni karadan bir rüzgâr yükseldi, Girdap oldu; gemimiz fırtınaya tutuldu.

Etrafımızda dalgalar üç kez döndü,

Dördüncüde geminin kıçı havalandı, başı sulara gömüldü.

İlahi irade denizi üzerimize örttü…”

Kanto 27

Guido Montefeltro

Konuşmasını bitiren ruhun, ateşi titremeyi bıraktı, dik bir şekilde durdu.

Artık söyleyecek bir şey kalmamıştı,

Şairin izniyle yanımızdan ayrıldı.

Arkasından- Sicilya boğası gibi- acayip sesler çıkaran bir başka ateş geldi.

Sicilya boğası, metalden olduğu halde

İçine atılan suçluların feryatlarıyla,

Kendisi ses çıkarıyormuş- sanki acıyla böğürüyormuş- gibi algılanır.

Bu yangının sesidir.

Konuşabilecek hale gelince ruh:

“Burada Lombardiya diliyle konuşan,

‘Artık gidebilirsin, daha başka bir şey sormayacağız’ diyen kişi;

Belki biraz geciktim ama benimle de konuşabilir misiniz?

Bir bakın halime nasıl yandığıma;

Eğer İtalya’ dan yeni geldiyseniz,

Söyleyin bana Romagna’ da hala savaş var mı?

Urbino ile Tiber ırmağının kaynağının çıktığı dağlar arasındaydı benim memleketim.”

Ben eğilmiş ona hala bakmaktayken, rehberim hafifçe dirseğiyle dürttü beni;

“Sen konuş, İtalyan bu” dedi. Cevabı kafamda hazırdı zaten,

Vakit kaybetmeksizin anlatmaya başladım:

“Alevlerin arasında saklanmış olan ruh;

Romagna ezelden beridir savaştan kurtulamaz,

Huzur bulamaz; Savaş onun Tiranlarının kalbindedir.

Ama ben oradan ayrıldığımda, henüz bir savaş başlamamıştı.

Ravenna hep eskisi gibi;

Polenta kartalı, hem Ravenna’ yı korur,

Hem de kanatlarını Cervia’nın üzerine açar.

Fransızlara karşı duran ve çok Fransız kanı akıtan şehir

Şimdi gene Ordelaffi ailesinin yönetimi altında.

Rimini lordları, eskiden beri hep saldırdıkları Ghibelline Partisi lideri

Montagne’yayı öldürdüler.

Faenza ve Imola şehirlerinin başındaki genç aslan

Yazdan, kışa parti değiştirmekte.

Cesena şehri, nasıl ova ve dağ arasındaysa,

Siyaseten de Özgürlükle- Tiranlık arasında gider –gelir.

Şimdi lütfen bana kim olduğunu söyler misin?

Bana kim olduğunu söyle de,

Döndüğümde, İtalya’da seni anlatayım.”

Demin yaptığı gibi alev bir müddet kükredi,

Sonra boynuzunun sivri ucu sağa sola hareket etti;

Biraz mücadeleden sonra konuşabildi:

“Eğer cevabımın dünyaya dönecek birine olacağını bilsem

Sessiz kalırdım, bu alev hiç kıpırdamazdı artık

Ama bildiğim kadarıyla buradan dünyaya dönüş olamaz.

Hiç kimse gün ışığına çıkamaz, bir kez Cehenneme düştükten sonra.

Onun için -dünyaya rezil olma korkusu olmadan -sana cevap verebilirim:

Askerdim ben, sonra Fransiskan rahiplerine katıldım.

Kuşağı taktım belime, tövbekâr oldum.

Kurtulabilirdim, belki günahlarımdan; Ah!  O Papa olmasaydı!

-Lanet olsun ona.- Beni tekrar günahkâr yaptı.

Ben dünyadayken suçum aslan suçu değil (Şiddet); Tilki suçuydu (Sahtekarlık).

Türlü hile ve kurnazlıklarla -Bütün numaraları bilirdim-

Sanatımı gösterdim, ünüm dünyaya yayıldı.

Yaşımı başımı alıp da artık yelkenleri toplama zamanım gelince;

Eskiden zevk aldığım şeyler artık beni bezdirdi.

Bu işlerden elimi ayağımı çektim,

Tövbe ettim, günah çıkarttım. Rahip oldum. Ah! Zavallı ben!

Ama Boniface ne Araplarla ne de Yahudilerle savaşıyordu.

Onun savaşı, sarayına çok yakın bir yerde Colonna ailesiyleydi.

Onun bütün düşmanları zaten Hristiyanlardı.

Ne Akra’da Araplarla;

Ne de Sultan’ın topraklarında ticaret yapan Yahudilerle savaşmaz.

Papalık makamının gereklerini yerine getirmedi;

Benim belime taktığım kuşağa da değer vermedi,

(Fransiskan rahiplerine katılmasına)

-Bu kuşak ki takanı zayıflatır.-

Konstantin nasıl Papa Silvester’i, kendisini cüzzamdan kurtarması için,

Soracte dağının tepesinde arayıp, bulduysa,

Boniface de beni öyle aradı buldu, -kendisine hile öğreteyim- diye.

Onun hastalığı ‘Kibir ’di.

Benden akıl sordu. Bu delilik karşısında sustum.

‘Bana güven’ dedi, sonra:

‘Senin günahlarının tamamını şimdiden affettim.

Penestrino kalesini yıkmak için ne yapmam lazım söyle!

Cennetin anahtarlarının ben de olduğunu biliyorsun değil mi?

Kapısını ister açarım, ister kapatırım.

Benden evvelki bu anahtarların kıymetini bilmedi.’  dedi.

Bu dediklerini duyunca, ‘susmaktansa konuşmak daha hayırlı’ dedim, kendi kendime.

‘Madem günahlarımı peşinen affettin,

O zaman, o günahı işleyeyim, Kutsal Peder,

Senin tahtına zafer, - çok söz, az işle- gelir!

Vaat et, vaat et, vaat et; sonra yerine getirme!’

Ben ölür ölmez Aziz Francis yetişti, beni kurtarmak için.

Ama o gördüğün Kara Şeytan:

‘Dur bakalım, günahkarı elimden alamazsın’

Bu artık benim emrim altındadır. Verdiği nasihat kötülük yolunaydı.

Tövbe etmeden günah affedilemez. Günah işlenmeden de tövbe edilmez.

Aynı anda hem suç işlemeye hem de tövbe etmeye niyet edilemez.

Öyle bir kanun yoktur.’ Dedi

Zavallı ben! Kara Şeytan beni kucakladığı gibi,

‘mantık ustası olduğumu unuttun galiba’ dedi.

O anda nasıl titremiştim korkudan. Beni Minos’a götürdü,

O Canavar kuyruğunu sekiz kez doladı;

‘Bunu hırsızlar ateşine at’ dedi.

Gördüğün gibi o zamandan beri bu ateşin içinde yanmaktayım

Artık bu alevler elbisem oldu benim.

Sözlerini bitiren ruh yanımızdan ayrıldı

Acılar içinde kendisini sağa sola savuruyor,

Sivri boynuzunu sallıyordu.

Bölücüler çukurunu görmek için, bir sonraki köprüye doğru yola devam ettik.

Bölücüler, Ayrılıkçılar

Kanto 28

Bu çukurda gördüğüm kanı ve yaraları kim anlatabilir?

Kafiyesiz, ölçüsüz düzyazıyla bile olsa zordur.

Akıl, havsala almaz; dil yetersiz kalır bu görüntü karşısında.

Hiçbir savaş meydanı böylesini görmemiştir.

Şaşmaz Livy’nin anlattığı uzun savaşlarda bile

Dokuzuncu çukurda gördüğüm yaralar gibisi yoktur.

Bir tanesi çenesinden taa aşağıya kadar, boydan boya ikiye bölünmüş;

İç organları dışarıya dökülmüştü.

Ben ona dikkatle bakarken

O da bana baktı ellerini açıp,

“Gördün mü, bak, kendimi nasıl da ikiye ayırdım?” dedi.

“Yanımda ağlayan, başı yarık olan da arkadaşım.

Halkayı döndüğümüzde, yaralarımız kapanır,

Arkamda bekleyen şeytanlar, yeniden yaralar bizi. Ama siz kimsiniz?

Niye oradan bize bakıyorsunuz?

Kendi çukurunuza geç gitmek için, vakit kazanmaya mı çalışıyorsunuz?”

Virgil cevap verdi:

“Bu adam daha ölmemiştir, suç işlediği için de burada değildir.

Ama görmek, öğrenmek için gelmiştir.

Ben ölüyüm ve onu bütün halkalarda gezdiriyorum. Doğrusu bu”

Bu sözleri duyan belki yüz tane ruh durup, bana baktılar hayretle.

Ruh: “O zaman sen, dünyaya dönecek olan Fra Dolcino’ya söyle,

Eğer kısa zamanda yanıma kavuşmak istemezse, yiyecek stoklasın.

Kar yağdığında o mahsur kalacak

Novarese kazanacak zaferi.  Fra Dolcino aç kalmasa, Navarase için bu zafer kolay olmazdı.” dedi.

Bunu gitmek üzere bir ayağını yerden kaldırarak söylemişti.

Sözleri bitince ayağını yere bastı ve yoluna devam etti.

Kaşı gözü yarılmış burnu ve bir kulağı kesilmiş bir başkası yanımıza yanaştı.

“Günahından dolayı burada olmayan adam

Sanırım İtalyan’sın, seni evvelce görmüştüm;

Yukarı döndüğünde Pier da Medicina’ yı hatırla.

Guido ve Angelo’ya söyle,

Onlar gemilerinden atılıp boğulacaklar. La Cattolica yakınlarında

Tiran onları taş bağlayıp atacak.

Kıbrıs ve Majorca arasındaki sularda Neptün böyle bir vahşet görmemiştir.

Yanımdaki de o kıyıları hiç görmemeyi dilerdi.”

“Bu haberleri yukarı götürmemi istiyorsan, o kim anlatır mısın bana?” dedim ona.

Yanındaki adamın ağzını açtı, gösterdi;

“Bu artık konuşamaz, Sezar’ı Rubicon’u geçmeye ikna eden,

‘Bir adam hazırsa, yapacağı işi geciktirmek,

ona zarardan başka bir şey getirmez’  diyen adam bu”

Onu bu halde görmek beni ne kadar üzdü;

Curio’ydu bu, dili ikiye yarılmış olan...

Eskiden ne kadar cesaretle konuşurdu!

O sırada bir başkası geçti yanımızdan,

İki eli de kesilmişti, elsiz kollarını yukarı kaldırarak:

“Beni de hatırla; İsmim Mosca, Toskana’ya kötülük tohumu atan bendim” dedi.

Ben de “Çok kişinin ölümüne neden oldun” dedim.

Bu zaten acılı olan adamı daha da hüzne boğdu. Delirmiş gibiydi.

O sırada diğerleri arasında kellesini eline almış, yürümekte olan bir adam gördüm.

Başını fener gibi taşıyordu elinde. O baş bize baktı: “Ah” dedi,

Birken iki, ikiyken birdi; Kendi kendisini fener yapmıştı

Nasıl olurdu böyle bir şey? Hükmü veren bilir ancak.

Köprünün altına vardığında eliyle başını bize doğru kaldırdı, daha iyi duyalım diye

“Şimdi gördün bu cezaları, halen nefes almakta olan adam;

 Bak bakalım bundan büyük acı var mı? Adım Bertrand de Born,

Genç kralı babasına karşı ayaklandıran bendim.

Baba ile oğlu birbirlerine düşman ettim.

Ab şalom ve Hazreti Davut’ un arasını açan Achitopel bundan kötüsünü yapmamıştır.

Başımı yük gibi taşıyorum şimdi.

Bana bakan burada nasıl cezalandırıldığımızı anlar...”

Simyacılar

Kanto 29

Bu yaralı ruhlar beni öylesine etkilemiş olmalı ki; bir müddet daha durup ağlamak istedim.

Ama Virgil: “Ne bekliyorsun?

Niye yaralılardan gözünü alamıyorsun?

Diğer çukurlarda böyle yapmamıştın.

Eğer saymak istiyorsan bu vadini çevresinin iki yüz mil olduğunu düşün.

Vaktimiz az, daha görmediğin çok şey var.” Dedi.

“Kimi aradığımı bilseydin, belki burada daha fazla kalmam için izin verirdin!” dedim

Cevabımı verirken, o çoktan yürümeye başlamış, ben de onu takip ediyordum.

“Belki aralarında bir akrabam vardı.

Öldürülmüş ama intikamı alınmamış;” dedim.

“Artık daha değerli şeyler düşün oradakileri kendi hallerine bırak

Onun kaderi, körler arasında olmak

Sen başka yere bakarken, o da sana bakıyor ve elleriyle seni tehdit eden işaretler yapıyordu.

İsmi Geri del Bello imiş. Seslenirlerken duydum.

Sen o sırada başı kesilmiş olan Altaforte kontuyla konuşuyordu.

Geri, senin onu görmediğini anlayınca yoluna devam etti.”

Ah değerli üstadım, o şiddet mağdurudur, Akrabaları O’nun öcünü almadı.

Onun için mahcup ve onun için kendi akrabalarından nefret ediyor.

Belki benimle konuşmak istemedi, Düşündükçe haline daha çok acıyorum.”

Bunları konuşa konuşa bir sonraki çukura geldik;

Oradan korkunç çığlıklar yükseliyordu,

Duymamak için ellerimi kulaklarıma götürdüm.

Maremma, Valdichiano ve Sardinya’ da yaz aylarında ölüm kol gezer,

Sıtmadan ölenlerin kokusu sarar etrafı,

O bataklıkta koku dayanılmaz olur.

 Zavallı hastaların inlemeleri duyulur. Burası da öyleydi.

Malebolge’ nin son köprüsüne varmıştık.

Buradan aşağısı daha iyi görünüyordu.

Sahtekarların çukuruydu burası ve karınca yuvası gibi kalabalıktı.

Bazısı yerde emekliyordu,

Bitkin vaziyetteydiler başlarını kaldıramıyorlardı.

Baştan aşağıya yara içindeydiler

Delicesine kaşınıyorlardı, tırnakları kanlıydı.

Ustam birisine seslendi: “Burada İtalyanlar var mı çukurda gizlenen?”

“Biz ikimizde İtalyan’ız, siz kimsiniz bize soru sormaya gelen?”

“Ben ölüyüm; bu yaşayan adamı burada gezdirmekle, görevlendirildim”

Hepsi birden dönüp, bize bakınca, Virgil bana, “istediğini sor” dedi.

“Anılarınızın dünyada uzun müddet yaşamasını isterseniz,
 insanların hafızasında söyleyin bana nerelisiniz kimlerdensiniz?

Buradaki halinizden utanıp da, kendinizi gizlemeyin.” Diye seslendim ruhlara.

“Ben Arezzo’luyum; Albert Sienna’lıdır” dedi adam.

“Ama burada ölümüme neden olan günahtan dolayı bulunmuyorum.

‘Ben onunla dalga geçtim sana uçmayı öğretebilirim’ dedim

Ama onu Daedalus’a döndüremedim

Babası beni kazığa bağlatıp yaktırdı.

Ama Minos beni bu çukura Simyacıların arasına attı, Dünyada işim buydu benim”

Ben Şaire döndüm;

“Dünyada bu Sienna’lılardan beter bir ırk var mı?

Fransızlar bile, bunların yanında daha ahlaklı sayılır.”

Diğer Cüzzamlı alay etti:

“Stricca hariç, parasını çok güzel idare etti!

Nikola, pahalı baharatları kullanmasını bildi,

Caccia, bağlarının ve ormanlarının gelirini tüketti.

Ama Sienalılar hakkında seninle hemfikir olduğumu anlaman için, yüzüme bakman yeterli.

Ben Capocchio 'yum, sahtekarlık yaptığım için buradayım.

Bu işlerde ne kadar hünerli olduğumu bilirsin...”

Inferno

Kanto 30

Juno, Semele’den intikam aldığı sırada

Konuşarak